Odkrycie utrwalacza

Talbot nie ogłosił jednak swego wynalazku. W styczniu 1839 roku, zaskoczony wiadomością o wynalazku Daguerra zdecydował się opublikować informacje o własnym odkryciu. Jednak dyrektor obserwatorium Francois Dominiqe Jean Arago (1786-1853) zdążył już zapewnić Daguerre’owi sławe wynalazcy.

19 sierpnia 1839 roku na publicznym połączonym posiedzeniu Francuskiej Akademii Nauk i Akademii Sztuk Pięknych w Paryżu, Arago zreferował wyniki badań komisji o odkryciu Niépca i Daguerre’a. Metodę tę nazwano dagerotypią . Jest to proces o unikatowym obrazie, wykonywanym na wypolerowanej posrebrzonej miedzianej płytce, uczulonej parami jodu i wywołanej oparami rtęci. Obraz ma walory charakter pozytywu, ale również i negatywu. Jest jednostkowy, bez możliwości wielokrotnego powielania.
W 1839 roku sir John Frederick William Herschel (1792-1871) spotyka Talbota i demonstruje mu, jak tiosiarczan sodu zatrzymuje obraz bez dalszego czernienia.
Kolejnym wynalazcom 1839 roku był Hippolyte Bayard (1801-87). Przeprowadzał próby z papierem nasyconym jodkiem potasu i chlorkiem srebra, który dawał bezpośredni – pozytywowy obraz w camera obscura. Metoda ta jednak nie zyskała na popularności z powodu rządowego poparcia dla dagerotypii.
Również w 1839 roku, szkocki naukowiec, Mungo Ponton (1801-80), zaczął swoje badania nad światłoczułością dwuchromianu potasu (obecnie nazywanym dichromianem).
Badania te wówczas były ignorowane, jednak jak się później okazało dały możliwość opracowania szeregu metod, których używali piktorialiści . 29 maja 1939 roku, w „Edinburgh New Philosophical Journal” opublikował swoje odkrycia.
Już 13 lipca 1839 roku warszawska gazeta „Wiadomości handlowe i przemysłowe” opublikowała artykuł inżyniera z Kielc, Maksymiliana Strasza (1804-70), zatytułowany „Sposób przenoszenia przedmiotów na papier za pomocą camery obscury przez wpływ samego światła” metodą dagerotypii. Natomiast pełen opis dagerotypii wydano we Francji dopiero we wrześniu 1839 roku.