O rokoko

Sztuka rokoko

Okres trwania rokoko przypada na lata 1720 (1700,1710) – 1790 (1780). Ale oczywiście nie jest to takie proste i w różnych krajach wygląda inaczej, to samo tyczy się różnych dziedzin sztuki jak: architektura czy malarstwo. Okres, w którym trwał jeszcze barok, ale też w którym powstały i funkcjonowały obok siebie: klasycyzm i romantyzm. Okres, w którym tworzyli m.in.: Kant, Mozart, Bach, Haydn, Kant, Goia, Blacke czy Turner. A po rewolucji francuskiej Napoleon przekształcił część Luwru w pierwsze ogólnodostępne muzeum.

Uważane czasem za końcową fazę baroku, w rzeczywistości zajęło wobec niego pozycję przeciwstawną. Sprzeciwiło się pompatycznemu ceremoniałowi, monumentalizmowi i oficjalnemu charakterowi stylu Ludwika XIV. Charakteryzowało się rozluźnieniem zasad moralnych i większą lekkością niż jego poprzednik Barok. Na pewno jest jedynym stylem, który przywiązywał dużą uwagę takim rzeczom jak pantofle, wstążki, duże ilości pudru i bileciki miłosne. Sam termin ROKOKO pojawił się dopiero pod koniec XIX wieku, do tego momentu okres ten nazywano stylem Pompadour. Nazwanym tak od nazwiska Jeanne Antoinette Poisson, czyli markizy de Pompadour. Faworyty króla Ludwika XV, protektorki artystów, pisarzy i filozofów. Wywierała ona duży wpływ na awanse na dworze królewskim. Z jej inicjatywy powstała min. fabryka porcelany w Sevres.
W okresie tym istotną rolę zaczęła odgrywać kobieta, przeistaczając się w organizatorkę życia artystycznego, spotkań literackich i politycznych, biorąca udział w przedsięwzięciach do tej pory dla niej zabronionych.

Pojęcie rokoka (rococo) powstało na bazie słowa rocaille, przez połączenie ze słowem barocco (barok).
Rocaille to ornament asymetryczny, plastyczny, charakterystyczny dla zdobnictwa architektury rokokowej. Termin pojawił się około 1730. Ornament wyglądem naśladuje muszlę, stylizowane małżowiny uszne lub florę morską. Około 1750 został wzbogacony kogucim grzebieniem, kształtem grzyw morskich fal. Stosowany był w dekoracjach architektonicznych, wystroju wnętrz, rzemiośle artystycznym.
Styl rokokowy najsilniej rozwinął się we Francji i związany był głównie z życiem dworskim.
Rokoko odznaczało się:
– lekkością i dekoracyjnością form,
– swobodną kompozycją,
– asymetrią i płynnością linii,
– motywami egzotycznymi.

W 1715 roku królem Francji został Ludwik XV, mający 5 lat. W okresie małoletności króla (do 1723) rządy sprawował Filip Orleański. Filip Orleański swoją siedzibę przeniósł do Paryża, co spowodowało powrót dworzan z Wersalu do stolicy i wytworzenie się ożywionego życia towarzyskiego. Patronat nad kulturą intelektualną i artystyczną przeszedł z rąk władcy w ręce arystokracji, burżuazji i intelektualistów. Ze sprzeciwu wobec minionej epoki wyrosła zmiana postawy obyczajowej, wywołana w dużej mierze przez kobiety. Cały klimat rokoka był podporządkowany pragnieniom kobiety i dla niej był stworzony. Towarzyszyło temu rozluźnienie obyczajowe, swoista reakcja na pobożność Ludwika XIV. Atmosfera rokoka była więc opanowana przez duch erotyzmu i kobiety. Za koniec rokoka przyjmuje się wybuch Rewolucji Francuskiej w 1789.

Charakterystyczne cechy rokoka:
– związek z kulturą dworską,
– sielankowość,
– lekkość i wykwintność formy,
– motywy egzotyczne,
– umiędzynarodowienie tematyki i form,
– malarstwo odchodzi od problemów społecznych,
– skupienie się na zmysłowych i radosnych kompozycjach,
– pastelowe i łagodne barwy.

Ze stylem rokok związane jest określenie Chinoiserie. Jest to eklektyczny styl w sztuce, wzornictwie i architekturze nawiązujący do kultury chińskiej. Charakteryzuje się zapożyczaniem chińskich motywów i materiałów. Styl ten wywołany był fascynacjom Chinami, po misjach jezuickich na dworach dynastii Ming i Qing. Do tego nurtu zalicza się także inspiracje płynące z innych krajów Dalekiego Wschodu, przede wszystkim Japonii tzw. Japońszczyzna, czyli określenie wpływu sztuki japońskiej na europejską. Z tymi wpływami wiąże się używanie Laki, czyli żywicy sumaka lakowego, drzewa rosnącego na południe od rzeki Jangcy, używana w japońskiej i chińskiej sztuce zdobniczej, często barwiona i rzeźbiona.
Do malarzy sięgających po orientalne motywy należeli: Watteau i Boucher.

Malarstwo:
Jedynym wyróżnikiem malarstwa jest jego sztuczność. Szczególnie pejzaże wyglądają jak dekoracje sceniczne bajek niż realne krajobrazy.
Obrazy były malowane lekko i finezyjnie. Kolorystyka jasna. Nadal powstawały obrazy mitologiczne, najczęściej pojawiali się bogowie miłości: Afrodyta i Eros oraz Dionizos. Dominowała tematyka związana z zabawami i wydarzeniami towarzyskimi na łonie natury. Postacie w strojach dworskich (fete galante), bądź pasterskich (fete champetre). Malowano także maskarady, widowiska teatralne, sceny z commedia dell’arte i przedstawienia o podtekstach erotycznych. Popularnością cieszył się portret, zdominowany przez wizerunki kobiet. Często niewielkich rozmiarów i wykonywany pastelami.

Główni twórcy :
– Jean-Honoré Fragonard, Huśtawka, 1767
Jean-Honore Fragonard (1732-1806) pozostawił ogromny dorobek: ponad 550 obrazów i tysiące rysunków. Nie datował swych dzieł, co utrudnia ustalenie czasu ich powstania. Twórczość jego zaliczana jest do schyłkowej fazy rokoko. Stosował różne techniki malarskie, poczynając od oleju i pastelu, poprzez gwasz, akwarelę, kończąc na sangwinie i tuszu. Malował barwami jasnymi, zacierając kontur. W jego obrazach nasiliła się atmosfera erotyzmu. „Szczęśliwi kochankowie” z obejmującą się parą, „Zdjęta koszula” z Amorem ściągającym strój z Wenus czy „Dziewczyna igrająca z pieskiem”. W jego najbardziej znanym obrazie „Huśtawka” również obecna jest frywolność. Centrum kompozycyjne: kobieta na huśtawce, rozświetlona dzięki jasnej plamie barwnej.
Tło kompozycyjne: ogród, drzewa, konary i rzeźby przedstawiające kupidynów.
Obraz ukazujący huśtającą się kobietę. Po prawej stronie widzimy mężczyznę, który trzyma liny huśtawki – jest to zdradzany mąż, po lewej ukryty w krzakach mężczyzna, który lubieżnie spogląda w rozłożone nogi kobiety. Spadający ze stopy dziewczyny pantofelek, podobno ma wydźwięk erotyczny. Znajdujące się w tle kupidyny drwią z całej sytuacji. Obraz jest niezwykle wdzięczny, ukazujący przelotną chwilę. Mecenasami Fragonarda były niemal wszystkie „grube ryby” dworu. Przez co po Rewolucji Paryskiej był zrujnowany, a od gilotyny uratował go David. Umarł w nędzy.

– Francois Boucher, Leżąca dziewczyna (Odpoczywająca dziewczyna) Panna O’Murphy (Akt na sofie) (1752)
Francois Boucher (1703-1770), Malarstwo Bouchera charakteryzowała:
– linearność i szykowność
– wyuczona elegancja
– schemat kompozycyjny
Tworzył dzieła typowo salonowe, dostarczające satysfakcji publiczności i autorowi, pełne wirtuozerii, ale i proste w odbiorze. Jako malarz markizy de Pompadour, szybko zyskał popularność i zaszczyty. Został dyrektorem Królewskiej Akademii, oraz nadwornym malarzem. Jego obrazy przesycone były zmysłowością, frywolnością, erotyką.
Boucher namalował kilka wersji tego obrazu, gdyż popyt na tę scenę miał spory. Posłużył się subtelną kolorystyką oraz miękkimi i falistymi liniami. Kobieta ma krągłe kształty. Jej krągłości zaakcentowane są przez wypukłość otomany. Jedynym elementem ubioru jest aksamitna wstążka trzymana przy ciele kobiety. Prześcieradło osuwa się na podłogę a dziewczyna spogląda gdzieś w dal. Postacią przedstawioną na obrazie była najmłodsza konkubina króla Marie-Louise O’Murphy. Malarz namalował ją kilkakrotnie, m.in. na obrazie „Odaliska” oraz „Leda i łabędź ”
Wielka skłonność Bouchera do zaspokajania popytu na obrazy o tematyce erotycznej zaowocowała nazwaniem artysty „malarzem wypiętych pup”. Tytuł ów nadał Boucherowi filozof i pisarz Denis Diderot. Erotyka królowała wśród francuskich wyższych sfer i nie tylko Boucher ciężko pracował, by zaspokoić „artystyczne” potrzeby majętnych panów. A zaspokajano je często pracami dużo odważniejszymi niż portret kochanki Ludwika XV. Pod płaszczem scen mitologicznych ukazywał roznegliżowane damy jako Wenus, Kalisto albo Diana. Uprawiał malarstwo olejne, pastelowe i grafikę; urządzał uroczystości dworskie i przedstawienia teatralne, wykonywał dekoracje, wzory dla rzeźbiarzy i złotników, projektował różnorodne przedmioty.

– Antoine Watteau, Odjazd na Cyterę /Podróż na Cyterę/, ok. 1718
Antoine Watteau (1684-1721), kolorysta, przypisuje się mu zastosowanie po raz pierwszy dywizjonizmu czyli techniki zestawienia plam czystych kolorów bezpośrednio na płótnie zamiast mieszania farb na palecie. Techniką tą posługiwać będą się później impresjoniści. Jego twórczość dzieli się na dwa nurty: sceny z komedii przedstawiające aktorskie trupy, włoskie lub francuskie, występujące na dworach oraz fetes galantes – przedstawienia wytwornego towarzystwa w romantycznej, nastrojowej scenerii, podczas zabaw parkowych, rozmów, flirtów, ukradkowych spotkań, pikników. Jego dzieła cechuje niezwykła finezja kolorystyczna (był wybitnym kolorystą), precyzyjny rysunek oraz miękki, światłocieniowy modelunek. Był znakomitym rysownikiem. Zachowało się prawie 1000 jego rysunków, wykonanych czarną kredką, ołówkiem lub sangwiną. Jedno z głównych jego dzieł: Odjazd na Cyterę (znany w dwóch wersjach – jedna w Luwrze, druga w Berlinie). Ukazuje wyjazd na wyspę miłości. Pary, wsiadają do łodzi, które mają je tam zawieźć. Widzimy gromadę ludzi udających się na wyspę Cyterę, która to znajdowała pod opieką bogini miłości Afrodyty. Otacza ich typowa dla tego malarza roślinność: wysokie, lekko zbrązowiałe, swobodnie rosnące drzewa. Po prawej stronie wśród drzew posąg bogini, który czuwa nad zakochanymi. Obok posągu na ziemi leży łuk i strzały – atrybut boga miłości Erosa. Po lewej stronie natomiast artysta ukazał kilka unoszących się w powietrzu amorków, które nadają całej kompozycji lekkości. Całość uzupełniają zakochane pary. „Odjazd na Cyterę” był dziełem, które zadecydowało o przyjęciu Watteau w poczet członków Królewskiej akademii Malarstwa. Mimo pozornej beztroski i idylli, z obrazów Watteau przebija nastrój melancholii i zadumy.

W Wenecji rozkwitło malarstwo wedut. Weduta (veduta – widok, panorama) – obraz, rysunek lub rycina, przedstawiające ogólny widok miasta lub jego fragment, często ze sztafażem. Malarstwo to rozwinęło się w Wenecji.
Wenecja – „perła Adriatyku”, stała się przedmiotem szczególnego podziwu podróżników, pisarzy i artystów. Malarstwo wedutowe było wizytówką miasta przez cały wiek XVIII. Rozwój tego gatunku stał się możliwy dzięki rozwojowi turystyki, a turyści kupowali je chętnie jako pamiątkę. Młodzi Europejczycy, głównie Anglicy, w ramach obowiązkowej podróży edukacyjnej określanej mianem Grand Tour, przemierzali Półwysep Apeniński, a zatrzymując się w Wenecji, nabywali obrazy przedstawiające widok miasta. Pierwszym wedutystą weneckim był Luca Carlevaris, najsłynniejszym natomiast Giovanni Antonio Canal, zw. Canaletto. Jego bratanek Bernardo Bellotto zwany również Canaletto, także był wedutystą. Od 1767 roku mieszkał i malował w Polsce. Obrazy Bellotta charakteryzują się przede wszystkim wielką pieczołowitością w namalowywaniu szczegółów. Ta dokładność, możliwa była dzięki zastosowaniu camera obscura i szkieł powiększających. Jego obrazy, po II wojnie światowej, zostały wykorzystane przy odbudowie zniszczonej Warszawy.

Architektura:
W okresie tym najbardziej znaczącym stała się dekoracja wnętrz, które stały się bardziej kameralne i subtelne. Same budowle utrzymywane były w duchu klasycyzującym bądź późnobarokowym. Także skala budowli była inna – miejsce monumentalnych rezydencji zajęły miejskie pałacyki, wille i pawilony parkowe.
W zakresie architektury rokokowej Francuzów wyprzedzili Niemcy. Na początku XVIII wieku powstał Zwinger. Budowle niemieckie charakteryzują się dużo większą dekoracyjnością strony zewnętrznej, niż we Francji. Rokoko niemieckie wyszło na zewnątrz budynku, podczas gdy francuskie charakteryzowało się dekoracją wnętrz:
– ściany dzielono przy pomocy linii falistych i luster,
– stosowano sztukaterie, boazerie, plafony;
– barwy delikatne i pastelowe.
– w ornamentyce dominował rocaille – motyw przypominający muszle, płomienie i grzebienie, swobodnie formowany, falisty i asymetryczny

Główni twórcy :
– Germain Boffrand (1667-1754), tworzący budynki o monumentalizujących fasadach i rokokowych wnętrzach. W Paryżu zaprojektował wnętrza Hotel Montmorency i Hotel Soubise.

– Matthaus Daniel Poppelmann (1662 – 1737) – architekt saski, współautor projektu założenia Osi Saskiej w Warszawie oraz wielu projektów w Dreźnie m.in. Zwinger, Pałac Japoński, zamek Pillnitz i Saksonii.

Jednak my skupimy się na mało reprezentatywnej dla tego okresu architekturze sakralnej i przykładem będzie późnobarokowa Bazylika w Vierzehnheiligen w Niemczech lub inaczej kościół pielgrzymkowy Czternastu Świętych Wspomożycieli. Została wybudowana w latach 1743 – 1772 według projektu Johann Balthasar Neumanna. Z zewnątrz bazylika jest dużym, dwuwieżowym, kościołem, zbudowanym z piaskowca. Wnętrze natomiast utrzymane jest w stylu rokokowym. Wnętrze sprawia wrażenie okrągłego kościoła. Sprawiają to trzy duże owale tworzące oś podłużną bazyliki i dwie owalne kaplice tworzące transept. W ołtarzu głównym zgodnie tradycją cysterską znajduje się obraz przedstawiający Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Pośrodku nawy głównej bazyliki stoi ołtarz Czternastu Świętych Wspomożycieli, zwany też Ołtarzem Łaski Nad nim, na suficie znajduje się centrum największego owalu. Ołtarz przypomina rozbudowany, ozdobny baldachim. Figury czternastu świętych zdobią ołtarz ze wszystkich stron, ustawione na trzech poziomach. Ołtarz Łaski zwieńczony jest złotą kulą, nad którą siedzi Dzieciątko Jezus – ten właściwy i jedyny Wspomożyciel w otoczeniu swoich Świętych; podobne kule nad ołtarzem głównym oraz nad amboną symbolizują Trójcę Świętą.
Owale sklepienia zdobią freski Giuseppe Appianiego. Największy przedstawia czternastu świętych, jak wraz z Maryją oddają hołd Trójcy Świętej. Mniejsze freski ukazują sceny z pierwszych dni życia Pana Jezusa: zwiastowanie pasterzom i pokłon Trzech Króli. Wszystko to powoduje, iż bazylika jest także nazywana „Bazyliką Narodzenia Pańskiego”.
Do wnętrza kościoła wpada światło przez 54 okna. Wnętrze wykończone jest licznymi rotundami i łukami, bogato zdobione a jednocześnie lekkie zorganizowane w zachodzące na siebie, owalne przestrzenie. Bazylika została zbudowana jako kościół pielgrzymkowy, i takim pozostała do dzisiaj.

Polska
Katedra św. Jura we Lwowie
Pałac Opatów w Gdańsku Oliwie
Pałac Brühla w Warszawie
Wnętrza opactwa cystersów w Lubiążu

Rzeźba:
Rzeźba dość późno poddała się wpływom rokoka i właściwie nie odznaczyła się większymi osiągnęciami. Tworzono głównie rzeźby niewielkich rozmiarów, kamienne lub drewniane, także z porcelany. We Francji, gdzie dominowała rzeźba świecka, w niemieckich krajach dominowała rzeźba sakralna. Służyła dekoracji wnętrz, rzadziej ogrodów.

Jean Baptiste Pigalle (1714 – 1785) – francuski rzeźbiarz. Członek Academie Royale de Peinture et de Sculpture. W 1750 roku rozpoczął okres pracy dla Madame Pompadour. W międzyczasie kontynuował karierę akademicką. Sztuka Pigalle ewoluowała od stylu rokokowego do wczesnoklasycystycznego, przy czym jako rzeźbiarz zachował walory rzeźby barokowej. Poza rzeźbami o tematyce mitologicznej i religijnej, tworzył także portrety i alegorie. Zajmował się także rzeźbą pomnikową i nagrobną.
Jego najsłynniejszą pracą jest Merkury przypinający skrzydełka, lub Merkury zawiązujący sandałek (1744).
Merkury zachwycał przede wszystkim swoją formą, w której zdecydowanemu, dynamicznemu poruszeniu modela towarzyszą duża lekkość i naturalność, widoczna
np. w partii obłoków. Pigalle wykonał najpierw wersję terakotową a następnie marmurową. Prezentacja na Salonie przyniosła rzeźbiarzowi prawdziwą
sławę, a Pigalle otrzymał zamówienie od dworu francuskiego na kolejny marmurowy egzemplarz, ale wykonał także wiele mniejszych replik, które rozpowszechniły kompozycję Merkurego w Europie. Rzeźba kopiowana również współcześnie.

Etienne Maurice Falconet (1716 – 1791) – rzeźbiarz francuski, pod patronatem Madame Pompadour zaliczany do najlepszych rzeźbiarzy nurtu barokowego we Francji, mimo tego pod pewnymi względami uważany za rzeźbiarza neoklasycznego.
Powszechną uwagę opinii publicznej zwrócił na siebie podczas Salonów w latach 1755–1757, gdzie zaprezentowano marmurową figurę Miłość i nimfy w kąpieli lub Kąpiąca się. Jego rzeźby charakteryzują się lekkością, wdziękiem i wysmukłymi proporcjami. 30 lat kierował manufakturą porcelany w Sevres.
Jego najbardziej znanym dziełem jest pomnik konny Piotra Wielkiego w Sankt Petersburgu (1782), znany jako Jeździec miedziany. Opisany przez Aleksandra Puszkina, oraz Adama Mickiewicza. Pomnik jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Petersburga. Posąg umieszczony jest na ogromnym postumencie wykonanym z granitowego głazu narzutowego znanego pod nazwą Kamień Grzmotu. Kamień Grzmotu jest określany czasem jako „największy kamień kiedykolwiek przeniesiony przez człowieka”. Przetransportowano go w zimie za pomocą specjalnych metalowych sań i kul wykonanych z brązu. Jego waga przed obróbką wynosiła około 1500 ton, a po obróbce około 1250 ton. Po czternastu latach pracy posąg osadzono na cokole. Postać Piotra Wielkiego na koniu ma wyciągniętą rękę wskazującą w stronę Newy na zachodzie. Rzeźbiarz chciał uchwycić dramatyczność sceny na skraju urwiska. Wraz z cokołem posąg mierzy w sumie około 13 metrów wysokości, z czego na brązowy odlew posągu przypada około 6, a na cokół 7 metrów.

Polska
Ambona w kościele Karmelitów w Przemyślu
Nagrobek Marii Amalii Mniszchowej w kościele św. Marii Magdaleny w Dukli
Portalowy nagrobek wojewody Jana Tarły w kościele o.o. jezuitów w Warszawie, zniszczony w 1944 roku, po rekonstrukcji w 2010 roku

Rokoko to wielki boom popularności porcelany, z której wyrabiano przedmioty codziennego użytku, zastawy stołowe oraz figurki. Johann Friedrich Bottger w 1710 roku założył manufakturę porcelany w Miśni. Jej produkty nazywane były porcelaną saską lub miśnieńską. Po całej Europie rozchodziły się figurki składające się zazwyczaj z dwóch postaci w scenie pasterskiej, z commedia dell’arte albo w tańcu. Natomiast we Francji, w manufakturze w Vincennes, posługiwano się porcelaną miękką. Wytwarzano tu głównie wielofiguralne sceny mitologiczne.

Pojęcie rokoko w muzyce kojarzy się przede wszystkim z twórczością: Georga Philippa Telemanna, Johanna Christiana Bacha i Wolfganga Amadeusa Mozarta. Odpowiadała mu ładna melodia z przejrzystym akompaniamentem, zbudowana z krótkich, powtarzanych fraz.

Moda okresu rokoko
Charakterystyczny ze względu na swoją dziwaczność, asymetrię, delikatność szczegółów oraz lekkość; jego ozdobna piękność była dalej zaakcentowana poprzez zastosowanie tkanin. Najpowszechniejsze tkaniny stosowane na damskie i męskie ubrania były to satyny, atłasy, brokaty oraz koronka, zwykle w pastelowych odcieniach. Damska odzież obejmowała gorset z wąskimi rękawami ozdobionymi kaskadami z koronki i wstążkami. Stożkowata spódnica była jednym z uderzających ubrań tego okresu; znana była jako krynolina, na początku była okrągła, później owalna, wzmocniona pierścieniami z kości lub metalu.
Mały gorset tworzył kontrast z grubą spódnicą. Bielizna stała się istotna w tym okresie, jak również fryzury oraz akcesoria (obejmujące wachlarz, rękawiczki i mufę). Męska odzież była bogato dekorowana; posiadała wiele falban i wstążek oraz dużo koronki. Kamizelka była krótka, tak jak i rękawy. Spodnie sięgały do kolan i były uzupełnione rajstopami. W późniejszym okresie, męska odzież stała się prostsza i nie była już ozdobiona koronką i falbanami. Marynarka ze wzmocnionymi bokami stała się marynarką wieczorową, która została ważną częścią męskiej garderoby.

W latach 50. XX wieku echo rokoka odezwało się ponownie w modzie. Christian Dior zaprezentował kolekcję szerokich spódnic, oraz w kreacjach projektowanych dla gwiazd filmu. Inspiracje modą rokoko widoczne są w sukniach projektowanych przez Cristobala Balenciagę w latach 40. i 50. Stosował on znane z portretów Marii Antoniny drapowania sukni i wprowadził na nowo do mody kolor różowy, który w rozmaitych odcieniach królował w tkaninach rokokowych. Suknie i gorsety odwołujące się do sznurówek pojawiły się znowu w połowie lat 90. XX wieku. Ostatnio styl rokoko pojawił się w 2007 roku ponownie na pokazie Diora „Rococo Romance” w projektach Johna Galliano.

Szczęście – tak w skrócie można podsumować okres rokoko. Ta naturalna skłonność francuska w XVIII wieku pozwoliła na moment przyjemności, tym milszy iż następuje po gotyku, epoce udręczonej przez religijne obsesje i ciągłe dążenie do zbawienia duszy. Upodobanie do przyjemności i zabawy, docenienie rzeczy ulotnych, miłość do luksusu uczyniły ludzi szczęśliwych – oto i sekret okresu rokoko.

Cudze chwalicie swojego nie znacie. 19 kwietnia br. w MZL zaprezentowano obraz z kolekcji Muzeum w Wilanowie, pt. „Portret Franciszka Bouchera” Tadeusza Kuntze (1727-1793), inaczej Tadeusz Konicz, lub Taddeo Pollacco urodzonego w Zielonej Górze.
Był jednym z najwybitniejszych polskich malarzy XVIII wieku. Nadworny artysta biskupa Stanisława Załuskiego, studiował w Krakowie i Rzymie. Większość swojego życia spędził we Włoszech.
W Muzeum Ziemi Lubuskiej znajduje się galeria poświęcona artyście. Gdzie można między innymi zobaczyć reprodukcje dwóch alegorycznych obrazów z 1754 roku „Fortuna” i „Sztuka”.

Reklamy