Historia solarigrafii

Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku Dominique Stroobant realizował projekt polegający na długotrwałym fotografowaniu nieba kamerami otworkowymi. Niektóre obrazy naświetlał 6 miesięcy.

W latach 2000-2002 Paweł Kula, Sławomir Decyk i Diego Lopez Calvin realizują projekt „Solaris”. Polegał on na półrocznej rejestracji nieba w różnych częściach świata przy użyciu kamer otworkowych. „Słońce wschodzi i zachodzi codziennie w innym punkcie horyzontu. Nieruchome ciemnie optyczne zapisują ten proces w postaci niepowtarzalnego hieroglifu” pisał o projekcie Paweł Kula. Projekt ten kontynuje Tarja Trygg.
W 2001 roku Marek Lalko przeprowadzał próby solarigrafii umieszczając kamery w przestrzeni miejsciej, w tym samym roku zacząłem rozsawiać w Zielonej Górze pierwsze kamery otworkowe. Pierwsze naświetlania trwały od 2 do 3 tygodni.
W 2002 roku na zaproszenie Zielonogórskiego BWA Sławomir Decyk i Paweł Kula przeprowadzili akcję „Droga”, która polegała na umieszczeniu kamer otworkowych w 10 miejskich autobusach. Plonem jednodniowych naświetlań stały się obrazy przebiegu Słońca w połączeniu z przemieszczaniem się autobusów, oraz zapisy wnętrz pojazdów.
W 2003 roku Sławomir Decyk realizuje „Cyklografie”. „To ślady Słońca uzyskane poprzez otworek poruszający się cyklicznie po okręgach. Konstrukcja użytego w tym celu aparatu jest wynikiem połączenia ciemni optycznej i zasady działania mechanizmu zegarowego. (…) Kierunek obrotu podążajacego za Słońcem otworka, odbywa się zawsze w kierunku przeciwnym do kierunku obrotów Ziemi” tak o projekcie pisał autor.

Reklamy